przeciw(ku)sobie


Adam Martinakis - Ostatni Pocałunek

Adam Martinakis – Ostatni Pocałunek

przez szepty
hukiem drżących
ciał niebytem

na zawsze
zapamiętali
zapiekli
każde w swoją stronę

nieuchwytni dla siebie
na bezkolizyjnych orbitach
z wyciągniętymi ku sobie myślami

czekają na nowy świat
pewni swego
dla siebie

jednomyślni

Odys, marzec 2015

podobne: Ciało niebieskie nr „***(ngc13)” oraz: Atramentowa Pani: „(my)”… na kole czasu

Reklamy

14 comments on “przeciw(ku)sobie

  1. Pingback: w przeddzień raju | Łódź Odysa

  2. Pingback: Coś w nas. | Łódź Odysa

  3. Pingback: Przetnij linę | Łódź Odysa

  4. Pingback: „Między niebem a ziemią” | Łódź Odysa

  5. Pingback: (czeka)my | Łódź Odysa

  6. Pingback: Haiku: kod życia | Łódź Odysa

  7. Pingback: zapatrzeni | Łódź Odysa

  8. Pingback: Bliskich i oddalonych, łzy i pocałunki. | Łódź Odysa

  9. Pingback: jednomyślność | Łódź Odysa

Dodaj komentarz (byle bez epitetów i wulgaryzmów)

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s