Nowe oblicze armii Putina. Udany test międzykontynentalnego pocisku balistycznego. USA-Rosja ponad podziałami (milcząca zgoda na interwencję w Syrii). Amerykański sprzęt wojskowy w Polsce.


  • Rosja przeprowadziła w ostatnich latach najgłębszą reformę sił zbrojnych od przeszło 80 lat. Dzięki niej nadrobiła część dystansu do sił zbrojnych swego głównego przeciwnika – NATO.
  • Celem reformy było odejście od sowieckiego modelu armii opartej na masowej mobilizacji na rzecz mniejszych sił zbrojnych cechujących się wyższą gotowością bojową.
  • Rosji udało się zwiększyć profesjonalizm, gotowość bojową i efektywność personelu wojskowego. Przynajmniej część sił zbrojnych osiągnęła zdolność szybkiego reagowania, uderzania bez ostrzeżenia i wysokiej mobilności.
  • Uwolnienie większych środków finansowych pozwoliło przyspieszyć proces zastępowania poborowych zawodowymi żołnierzami. To zaś pozwala używać więcej zaawansowanego technicznie sprzętu i podnieść gotowość bojową sił elitarnych (spadochroniarze, piechota morska, specnaz).
  • Program zbrojeniowy jest niedokończony i czekają go dalsze opóźnienia. Nie uda się w stu procentach zrealizować założonych celów z powodu chronicznej niewydolności krajowej zbrojeniówki, kryzysu ekonomicznego i pogorszenia relacji z Zachodem.
  • Pomimo spowolnienia wzrostu gospodarczego wydatki na cele wojskowe niezmiennie są niekwestionowanym priorytetem polityki finansowej Rosji.
  • Operacje na Krymie, w Donbasie i w Syrii pokazały, że siła militarna Rosji zwiększyła się w porównaniu z latami 90-tymi XX w., a także wojną z Gruzją (2008). Wciąż jednak rosyjski potencjał wojenny jest dużo słabszy od potencjału USA, czy połączonych potencjałów państw NATO.
  • Nie należy przeceniać możliwości wojennych Rosji. Wyraźny wzrost wartości bojowej dotyczy tylko części Sił Zbrojnych. Wystarczająco dużej, by zapewnić przewagę w konfliktach lokalnych, ale niewystarczającej w obliczu wojny na większą skalę.
  • Utrzymanie dotychczasowego kursu polityki militarnej Rosji oznaczać będzie dalszy wzrost wartości jej Sił Zbrojnych, co przy obecnej polityce zagranicznej Kremla oznacza wzrost zagrożenia dla sąsiadów Rosji, dla bezpieczeństwa w Europie i stabilności w wymiarze globalnym.

…To miały być najgłębsze reformy w armii od lat 30. XX w. Miano je przeprowadzić w trzech fazach, zaczynając od reform, na których wyniki trzeba czekać najdłużej. Po pierwsze, chciano zwiększyć profesjonalizm personelu poprzez zmiany w edukacji wojskowej i zmniejszenie liczbę poborowych. Po drugie, miano podnieść gotowość bojową poprzez ustanowienie scentralizowanej struktury dowodzenia i dodatkowe ćwiczenia. Po trzecie, miano wymienić i zmodernizować wyposażenie. Zasadniczo można przyjąć, że reformy miały być wprowadzane wzdłuż trzech głównych osi: zmiany w strukturze, zmiany w personelu oraz zmiany w organizacji dowodzenia sił zbrojnych…

…Iście rewolucyjną zmianą była przebudowa całej struktury sił zbrojnych – od strategicznych połączonych dowództw po nowe bojowe brygady. Celem było zwiększenie gotowości, mobilności i zdolności wysłania dużych sił za granicę w krótkim czasie.

Przejście armii od odziedziczonego po ZSRR systemu dywizyjno-pułkowego do brygadowego, wzorowanego w dużym stopniu na przykładzie wojsk NATO, ma zapewnić większą mobilność jednostkom i zwiększyć samodzielność dowodzenia poszczególnych jednostek na polu walki. Autorzy planu jako przykład nieskuteczności starego systemu wskazywali kampanie czeczeńskie i wojnę z Gruzją w 2008 r. Działał wówczas rozbudowany i ociężały czteropoziomowy system okręg wojskowy – armia – dywizja – pułk. W toku reformy zlikwidowano dwa szczeble (pułk, dywizja) i w efekcie powstała struktura dowodzenia trzypoziomowa: okręg wojskowy – dowództwo operacyjne – brygada. Brygada, jako podstawowa jednostka manewrowa, zwiększyła możliwości mobilne i poprawiła jakość dowodzenia…

…Zoptymalizowano strukturę dowodzenia. Zlikwidowano pewne poziomy hierarchii dzięki wspomnianym dowództwom połączonych sił. Niepotrzebne administracyjne dowództwa zlikwidowano, zwłaszcza w wojskach lądowych i siłach powietrznych. Na początku grudnia 2014 roku pod Moskwą uruchomiono nowoczesne centrum dowodzenia (Narodowe Centrum Zarządzania Obroną), które przejęło odpowiedzialność za nadzór całości rosyjskich struktur siłowych. Ich lista jest bardzo długa, od Sił Zbrojnych FR, przez wojska wewnętrzne MSW i wiele innych instytucji centralnych, po służby specjalne. Nowe centrum bezpośrednio jednak kontroluje i na co dzień nadzoruje jedynie wojsko. Narodowe Centrum Zarządzania Obroną odciążyło w tej dziedzinie Sztab Generalny, który stał się organem głównie planistycznym. Ukryty w wielkim podziemnym kompleksie „mózg” wojennej machiny Rosji rozwiązuje w dużym stopniu problem niskiej sprawności dowodzenia i zbyt wolnego reagowania na zagrożenie. Centrum ma koordynować zarządzanie wszystkimi poważnymi kryzysami (niekoniecznie wojskowymi) pod kierownictwem resortu obrony…

(…)

…największym hamulcem programu GPW 2020 mogą być konsekwencje rosyjskiego inwazji na Krym i Donbas. Skoro rosyjska zbrojeniówka nie radzi sobie z zaspokajaniem potrzeb wojska, to wyjściem mogłyby być zakupy broni na Zachodzie – za czym gorąco opowiadała się ekipa Sierdiukowa. Jednak po jego dymisji nastąpił w tej sprawie całkowity zwrot. Kilkanaście dni po zmianie ministra obrony premier Dmitrij Miedwiediew odebrał kwestię kształtowania cen uzbrojenia i sprzętu wojskowego resortowi obrony i przekazał rządowej Komisji Wojskowo-Przemysłowej. To zwycięstwo lobby zbrojeniowego i tych generałów, którym nie odpowiadała modernizacyjna polityka Sierdiukowa. Szef komisji, wicepremier Dmitrij Rogozin natychmiast dał do zrozumienia, że Rosja będzie kupowała produkty wojskowe za granicą tylko wtedy, gdy taki kontrakt będzie związany z transferem technologii.

Pierwszą ofiarą nowej polityki stał się włoski koncern IVECO. Rosyjskie wojsko wycofało się z zakupu 60 lekkich wozów bojowych LMV M65 (kontrakt podpisany w 2011 r.) i wybrało wozy Tigr, produkowane w kraju przez zakłady należące do miliardera Olega Deripaski. Tigry pojawiły się potem w telewizyjnych obrazkach z Krymu, będąc na wyposażeniu „zielonych ludzików”. Aneksja półwyspu jeszcze bardziej ograniczyła zbrojeniowe zakupy Rosji za granicą. Najbardziej znanym przykładem jest wycofanie się Francji ze sprzedaży dwóch okrętów typu Mistral. Mniej zaś mówiło się o kontrakcie, jaki w 2011 r. niemiecki prywatny koncern Rheinmetall podpisał z Rosjanami na budowę, wyposażenie i obsługę ośrodka szkolenia symulacyjnego walki. Choć w rząd w Berlinie ostatecznie, po aneksji Krymu, zamroził umowę (sam Rheinmetall bronił projektu do końca), to centrum szkoleniowe w Mulino jest już właściwie faktem dokonanym. Pentagon jest wręcz przekonany, że Niemcy szkolili tam już od dłuższego czasu rosyjskich żołnierzy, w tym specnaz GRU. Sankcje zachodnie, jeśli zostaną utrzymane, z pewnością będą coraz bardziej uderzały w modernizacyjne plany Moskwy. Chodzi bowiem głównie o najbardziej zaawansowane technologie, których Rosjanie nie posiadają i są zdani na zachodnich partnerów (np. celowniki termowizyjne, noktowizory czy elementy elektroniczne i elektrooptyczne dla rosyjskich pojazdów bojowych, samolotów i helikopterów). Co gorsza dla Rosji, Kijów zerwał – aczkolwiek po dziwnie długiej zwłoce – współpracę niektórych ważnych sektorów ukraińskiej zbrojeniówki z Rosją. Ukraina była zaś jednym z kluczowych dostawców ważnych elementów uzbrojenia, a np. w zakresie produkcji silników lotniczych można wręcz mówić o uzależnieniu Moskwy od sąsiada.

Generalnie, perspektywy rosyjskiego programu zbrojeniowego nie wyglądają najlepiej. W ciągu ostatnich siedmiu lat zbrojeniówki nie udało się zreformować, ani zmodernizować, za to jest bardziej scentralizowana (kilka wielkich korporacji państwowych) i nastawiona na realizację zamówień krajowych. Choć wpompowano w WPK duże pieniądze, stare bolączki nie zostały wyeliminowane. Właściwie wszystkie programy zbrojeniowe są opóźnione. Niektóre kontrakty nie zostały zrealizowane (Mistrale). Generalnie większość zupełnie nowego sprzętu, który miał stać się podstawą uzbrojenia wojska w 2020 r., wciąż nie została wprowadzona do seryjnej produkcji…” (Czesław Kosior)

całość tu: Nowe oblicze armii Putina

podobne: „Chcesz miec pokój? Gotuj się do wojny!”, czyli – Na co gotuje się Rosja?

…tymczasem…

„W dniu 28 października br. Rosjanie przeprowadzili udany test międzykontynentalnego pocisku balistycznego RS-24 Jars. Wystrzelenie odbyło się w 7 dni po teście amerykańskiego odpowiednika, LGM-30G Minuteman III…

…według oświadczenia Ministerstwa Obrony Narodowej Rosji wdrażanie na uzbrojenie pocisków RS-24 Jars, zwiększa możliwości RWSN w penetracji systemów antybalistycznych i w przyszłości będą one kręgosłupem sił rakietowych w ramach triady nuklearnej, broniąc Rosji i jej sojuszników.

Poprzedni test tego pocisku przeprowadzono w dniu 18 marca br., natomiast w dniu 22 sierpnia br., Rosjanie testowali jednogłowicowy RT-2UTTH Topol-M, a w lipcu br. przeprowadzili specjalne ćwiczenia z mobilnymi wyrzutniami tychże rakiet z okazji 30. rocznicy służby operacyjnej jego poprzednika, rakiety RT-2PM Topol.

Więcej o pociskach RS-24 Jars i RT-2UTTH Topol-M tutaj: Rozwój oraz dalsze perspektywy dla rosyjskich strategicznych systemów balistycznych po rozpadzie ZSRR

Rosyjski test odbył się równo tydzień po amerykańskim wystrzeleniu międzykontynentalnego pocisku balistycznego LGM-30G Minuteman III. W dniu 21 października br., o godz. 5:45 czasu lokalnego (GMT-7), zespół 90. Strategicznego Skrzydła Rakietowego (90th Strategic Missile Wing) z największej amerykańskiej bazy rakietowej Francis E. Warren Air Force Base (Wyoming) przeprowadził próbne wystrzelenie pocisku z Vandenberg Air Force Base (Kalifornia).

Minuteman III przeleciał prawie 6.800 km i jego ćwiczebne głowice uderzyły w poligon Ronald Reagan Ballistic Missile Defense Test Site na atolu Kwajalein w archipelagu Wysp Marshalla na Pacyfiku…”

źródło: Rosja testuje miedzykontynentalny pocisk balistyczny kilka dni po USA

podobne: Ukraina i NATO (komentarz Janusza Korwin-Mikke). Rosja testuje pocisk balistyczny „Buława” i zwiększa aktywność wojskową. oraz: Amerykański niszczyciel Donald Cook opuścił Morze Czarne. Michał Soska: USA, Rosja i kwestia ukraińska polecam również: NATO-Rosja: manewry wojskowe i „renesans wrogości” (na pokaz?)

 

„…Moskwa dała światu pokaz swoich niebanalnych możliwości: parę tuzinów rakiet wystrzelonych z pokładów niewielkich korwet unoszących się na wodach Morza Kaspijskiego uderzyło w pozycje „rebeliantów” w zachodniej Syrii.

Przy czym rewelacją jest tu nie tylko sam fakt posiadania przez Rosjan takich samosterujących rakiet – porównywalnych, jak się okazuje, z amerykańskimi Tomahawkami – ale też tak spektakularna demonstracja skuteczności systemów dalekiego rozpoznania i naprowadzania. Jeszcze parę tygodni temu prasa (notabene także rosyjska) powątpiewała w ogóle o istnieniu, co dopiero mówić o sprawności operacyjnej, pocisków typu Kalibr-NK – wyobrażano sobie, że ich zasięg liczy się co najwyżej w setkach kilometrów – a tu, proszę: nie tylko realnie istnieją, ale jeszcze precyzyjnie trafiają w wyznaczone cele oddalone o 1000–2000 km. Poza dającą do myślenia manifestacją możliwości projekcji siły była to więc również manifestacja niewąskiej finezji – także dyplomatycznej. Bo przecież wylegitymowali się przy okazji milczącą zgodą Teheranu na takie sztuki w irańskiej przestrzeni powietrznej.

Rosja więc nie tylko wróciła do gry na Bliskim Wschodzie, ale też najwyraźniej dyktuje jej warunki. W tym kontekście nie dziwi komunikat Waszyngtonu o „gotowości do ustaleń” w sprawie ruchów w Syrii. Ale przecież rosyjska akcja w Syrii nie byłaby się w ogóle zaczęła, gdyby Amerykanie nie zapalili już wcześniej zielonego światła. W jednym z najnowszych wywiadów Putin stwierdził wyraźnie: „Mogę zapewnić, że gdybyśmy nie znali stanowiska najważniejszych graczy na Bliskim Wschodzie i ich nastawienia do naszej akcji wobec terrorystów, gdyby było ono negatywne, to nie wykonalibyśmy tych uderzeń. Ale my to zdanie i ich stanowisko dobrze znamy, znamy ich opinie wyrażane wobec nas za zamkniętymi drzwiami i dlatego m.in. zdecydowaliśmy się na tę operację”.

Tak więc przy wszystkich medialnych pozorach kontrowersji mamy najprawdopodobniej do czynienia z sojuszniczym porozumieniem Moskwy i Waszyngtonu w sprawie syryjskiej. Pytanie: czy tylko w tej sprawie? Czy przypadkiem i operacja „uchodźcy” nie jest wspólnie autoryzowana z obu stron? To wcale niewykluczone – przy założeniu, że „uchodźcy” występują tu w roli walca, którym wyrównuje się plac budowy pod nową konstrukcję geopolityczną.

Tymczasem bez większego echa przemknęła wiadomość o przesądzeniu sprawy lokalizacji amerykańskich baz wojskowych: w Łasku, Drawsku Pomorskim, Ciechanowie, Skwierzynie i Choszcznie. Nominalnie mają to być na razie „bazy sprzętowe”, bez stałego kontyngentu „siły żywej”. Ale przecież, skoro nie mówi się o przekazaniu tego sprzętu Wojsku Polskiemu, to znaczy że pozostaje on własnością armii USA. A kto za sprzęt odpowiada, ten będzie go musiał jakoś pilnować – a zatem sprawować władztwo nad miejscem jego składowania. Zatem minister Siemoniak przesądził o naniesieniu na mapę Polski enklaw de facto eksterytorialnych. Zauważmy, że dzieje się to bez najmniejszej reakcji propagandowej ze strony Moskwy – która wszak z reguły nie zaniedbywała okazji, by zaznaczać swój kategoryczny sprzeciw wobec przesuwania punktów ciężkości NATO ku wschodowi. Czemu teraz milczy? Bo najwyraźniej nie ma żadnych powodów do niepokoju – została wcześniej dokładnie poinformowana i satysfakcjonująco uspokojona, że te nowe bazy nie będą reprezentować realnego potencjału „na zewnątrz”. Nie zmienią zatem znacząco stosunku sił w Europie Środkowej. Zmienią natomiast znacząco i być może przesądzą o stosunku sił wewnątrz państwa polskiego (byłego państwa polskiego)…” (Grzegorz Braun)

całość tu: Grzegorz Braun: Porozumienia ponad podziałami

podobne: Jacek Bartosiak i geopolityka: Rosja uwiązana na Ukrainie czeka na propozycję USA w sprawie „rozbioru” Polski by w zamian pomóc poskromić Chiny. Potencjał Polski w konflikcie z interesem Niemiec (o „jedwabny szlak”). Rola prezydenta RP (a propos debaty). oraz: Polska: ćwiczenia z udziałem „Patriotów”, manewry w rejonie Bałtyku, program Wisła (przeciwrakietowy parasol za kilka lat). Rosja: odpowiedź na zbrojenia Polski (Czy Polsce grozi agresja?) Wypowiedzenie traktatu o siłach konwencjonalnych. Broń nuklearna na Krymie? Ćwiczenia pod Stawropolem. Miller o armii europejskiej. Ukraina: Poroszenko o stratach i nowej granicy, pomoc wojskowa z USA. Irak: armia odbija Tikrit i to: Rosja chce współpracować z USA w zwalczaniu terroryzmu. Manewry i rozbudowa infrastruktury wojskowej na Arktyce. a także: Rosja – Chiny – USA (Izrael) – Unia Europejska. Thierry Meyssan: „Początek wielkiej zamiany ról”. polecam również: Rosja ostrzega ale ustala z USA federalizację Ukrainy. NATO i „Trójkąt Weimarski” o wsparciu dla Ukrainy i Europy Wschodniej. i jeszcze: Norweski wywiad o rosyjskiej aktywności. Rosyjska armia na poligonach od Kaliningradu po Sachalin. Polska zaniepokojona Iskanderami, potrzebna twarda infrastruktura NATO i zmiana koncepcji obrony (w odpowiedzi na doktrynę rosyjską). O roli Niemiec w polityce wschodniej (dodatkowe miliardy na armię).

USA-Rosja

Reklamy

6 comments on “Nowe oblicze armii Putina. Udany test międzykontynentalnego pocisku balistycznego. USA-Rosja ponad podziałami (milcząca zgoda na interwencję w Syrii). Amerykański sprzęt wojskowy w Polsce.

      • śmiesznie mówisz, a przecież sytuacja zawsze trudna z takim położeniem…
        Na froncie wydaje mi się lepiej niż uciekać z domu… sama nie wiem – czasem wydaje mi się, że tylko żywioły mogą pokonać głupotę ludzką… myślę o tej chęci panowania siłą i posiadania na siłę…

        Polubienie

      • Czemu śmiesznie? Czasem człowiek po prostu dochodzi do ściany i już wie że niczego bać się nie musi, bo albo ona zniknie, albo się o nią rozbije. Więc jedyne co może zrobić to przyjąć na klatę co „los” dał. Z żywiołem nikt jeszcze nie wygrał więc w zasadzie chodzi o pogodzenie się z porażką. A siła jak to siła głupia, brutalna ale nie wszechmocna kiedy człowiek staje naprzeciwko spokojny i uśmiechnięty cokolwiek się stanie…
        Życzę więc siły spokoju 🙂

        Polubione przez 1 osoba

  1. Pingback: Informacja jako broń i cel ataku oraz krótki kurs czerwonej konspiracji czyli… postsowiecka spuścizna i skażenie Dzierżyńskim w polskich służbach. Kilka słów prawdy o IPN czyli „o największych tajemnicach ludzkości” | Łódź

  2. Pingback: Kiedy koniec II wojny? czyli… amerykańscy żołnierze w Polsce i Europie Środkowo Wschodniej. Wasalizacja, pożyteczni idioci i slalom między folkslistami. Sens dyslokacji wojsk z daleka od wschodnich rubieży. Zaniedbany kierunek – Białor

Dodaj komentarz (byle bez epitetów i wulgaryzmów)

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s