Wewnętrzna sprzeczność czyli… państwo i wolność.


„Cóż robią państwowcy? Zaprzeczają nieustannie sami sobie. Najpierw bowiem stwierdzają, że nikt z nas – ludzi rozumnych – nie jest wcale na tyle rozumny, aby sam móc decydowac o sobie i swoim życiu, Zaprzęgają nas zatem w kieraty obracające wielką maszynerią państwa i jego instytucji redystrybuujących, kontrolujących i ścigających. Twierdza przy tym uparcie, że sami, bez tej całej maszynerii na plecach, bez biurokratycznej kuli uwiązanej łańcuchem regulacji u nogi, nie poradzilibyśmy sobie w życiu…”

całość tu: Wewnętrzna sprzeczność

Zgadzam że tego rodzaju sprzeczność w relacji władza – obywatel, a raczej bezczelność na którą autor zwraca uwagę,  występuje (tu można się pokusić o stwierdzenie: prędzej czy później) w mniejszym lub w większym stopniu w każdym państwie. Ale posługiwanie się przez ludzi sprawujących władzę (kiedy jest IM to potrzebne i „zasadne”) „argumentem” jakoby obywatele byli nieodpowiedzialni, przez co trzeba się nimi „zaopiekować” (oczywiście na ich koszt 🙂 ), jest oczywistą (praktykowaną dość nagminnie) – demagogią. Tak samo kiedy jest to władzy na rękę posługuje się ona argumentem wręcz odwrotnym, zwłaszcza jeśli demolód „z własnej woli” wybiera „jedynie słuszne” rozwiązania podsuwane mu przez władzę (gruntujące jej trwanie i poszerzanie). Wtedy to (według władzy) lód jest mądry i odpowiedzialny, choć w rzeczywistości WCALE nie wybrał dobrze dla siebie, tylko właśnie dla władzy. Tu mała dygresja, bo mam uzasadnione wątpliwości czy można tych ludzi nazywać państwowcami, skoro ewidentnie zatracili wiedzę na temat genezy i istoty istnienia takiego tworu jak państwo. Uważam że bardziej trafne określenie dla tego rodzaju postawy to etatyzm, który polega na tworzeniu mitów mających uzasadniać ciągłe rozbudowywanie w ramach państwa ZBĘDNEGO aparatu biurokratycznego. Który rzekomo ma być potrzebny obywatelom, a tak naprawdę potrzebny jest tylko tej części, która w owym aparacie funkcjonuje („pracuje”) czerpiąc z tego tytułu nieuzasadniony zysk, oraz korzystając z pewnego rodzaju przywilejów kosztem innych. W związku z powyższym czy to rzeczywiście państwo (albo państwowcy) są tu problemem?

Żyjemy w realnym świecie gdzie państwa/narody/plemiona i inne mniej lub bardziej sformalizowane (oficjalnie lub nie) skupiska ludzi po prostu istnieją. Pytanie dlaczego istnieją, i czemu w każdej takiej społeczności są „przywódcy stada” czy inna „rada starszych”. Czemu człowiek sam wykazuje skłonność/wolę do organizowania się w mniejsze lub większe grupy pod jakimś zinstytucjonalizowanym przywództwem cedując na nie pewne kompetencje czyli władzę? Odpowiedź jest bardzo prosta – dla gwarancji rozwoju, wspólnoty interesu i stabilizacji materialnej, ale przede wszystkim dla bezpieczeństwa (ochrony), którego każdy instynktownie prędzej czy później szuka (zwłaszcza kiedy się czegoś dorobił albo posiada coś wartościowego), a szuka bo ma oczy i widzi do czego są zdolni inni ludzie którzy nie potrafią (nie chcą) panować nad swoimi popędami i coraz bardziej chciwie spoglądają na to co posiadają inni, aż w końcu przestają tylko patrzeć.

Na tym głównie polega cały dramat „konieczności” istnienia mniej lub bardziej zinstytucjonalizowanej „państwowości”. Tego się nie da zawrócić czy odwrócić, bo to by wymagało zniszczenia w człowieku zazdrości, egoizmu, pożądliwości i innych złych cech którymi często się kierujemy (nawet najlepsi z nas!) będąc po prostu ludźmi (choć to podobno nieludzkie jeśli przyjmiemy że człowiek to istota rozumna a więc znająca pojęcie etyki i moralności). Zwalczmy więc najpierw zło które w nas potencjalnie drzemie a potem zlikwidujmy państwo – wracając tym samym do Edenu. Możliwe? Ja uważam że nie, więc dajmy spokój utopiom o powszechnej szczęśliwości i równości w jakichś enklawach (chyba że na innej planecie 🙂 z dala od starego świata i jego grzesznych implementacji – tylko na jak długo?), a skupmy się na dążeniu do w miarę normalnego porządku, który powinien być jak najbliższy powszechnemu (obiektywnemu) poczuciu sprawiedliwości.

Nawet jeśli znalazłaby się taka grupa ludzi, która żyłaby sobie w idealnej harmonii, nieuzbrojona w siłowe mechanizmy porządkowe czy obronne (bo po co skoro ani sobie ani innym nie zagraża), bogacąc się bez czynienia komukolwiek krzywdy, to choćby była wzorem do naśladowania dla reszty świata, to jednak ten świat zewnętrzny istnieje i może wcale nie być pokojowo nastawiony! Taka grupa nie będzie miała nigdy gwarancji że „inni” się do niej nie przypier… papier, by zagarnąć to na co w pocie czoła uczciwie pracowała. Ten oczywisty (dla ludzkiej natury) stan że nie wszyscy są „na równi” obdarzeni sprytem, kreatywnością, pracowitością i co NAJWAŻNIEJSZE – cnotami (by panować nad żądzami), wymusza w sposób naturalny stworzenie sobie przez taką grupę, mniej lub bardziej rozbudowanych mechanizmów bezpieczeństwa i obrony przed potencjalną przemocą. I teraz miej człowieku pretensje o to że jakaś grupa skupia się w mniej lub bardziej zinstytucjonalizowany twór zwany państwem. Swoją drogą to też jest niejako pewnego rodzaju łamigłówka, kiedy można w ogóle mówić że oto w tym czy w tamtym przypadku mamy do czynienia z „państwem”? Owszem istnieją definicje które to ściśle określają, ale jak należałoby nazwać taką grupę oderwaną od państwa i żyjącą „samopas”? Jak nazwać twór w ramach którego taka zorganizowana bądź co bądź grupa sobie istnieje?

Dlaczego zakładać ad hoc, że coś takiego jak państwo to zło wcielone? Ono owszem bywa w pewnych zakresach swojej działalności (nie kogo innego jak samych mieszkańców) złe, ale nie jest złe jako potrzeba organizowania się w „zgrany kolektyw”. Uważam zatem, że sam pomysł, (wynikający prędzej czy później z naturalnej potrzeby) organizowania się w państwo nie jest zły. Zło pojawia się wtedy kiedy dochodzi w takim państwie do etatyzacji działalności ludzkiej poza konieczną potrzebę obrony i bezpieczeństwa, a „administracja” powołana w tej dobrej wierze stania na straży bezpieczeństwa i porządku (czyli powszechnego DOBRA), zaczyna czerpać z tego tytułu niewymierne korzyści, z tendencją do nieuprawnionego zabezpieczania i poszerzania interesu samej instytucji (ponad dobro pierwotne) – i to jest moim zdaniem zadanie dla wolnościowców/libertarian(?) żeby pokazywać co i gdzie jest normą w państwie a co już jest patologią i dlaczego. Do największego wroga państwa zaliczyć należy zatem nie samą władzę, ale jej nadużycie oraz bezprawie, tudzież prawo niesprawiedliwe… (Odys)

„…Wróćmy tedy do spostrzeżenia kanclerza Jana Zamoyskiego, który powiada, że państwo, wszystko jedno – demokratyczne, czy nie – jest po to, „byśmy wolności naszych zażywali”. Z tego spostrzeżenia wynika, że państwo, jako monopol na przemoc, nie jest, a w każdym razie – nie musi być wrogiem wolności. Przeciwnie – Wolności musi towarzyszyć Moc, która by jej strzegła i ją gwarantowała. To właśnie dlatego anarchiści nie mają racji; państwo, jako monopol na przemoc jest potrzebne, a dodatkowym moralnym uzasadnieniem tego monopolu jest okoliczność, iż przemoc może być – i bywa – używana w służbie sprawiedliwości. Zatem celem państwa jest służenie wolności i sprawiedliwości. Czy jednak jest to możliwe, czy wolność jest do pogodzenia ze sprawiedliwością?

Wolność jest naturalnym stanem człowieka, polegającym na możliwości świadomego wybierania. Ta zdolność ma charakter naturalny, to znaczy, że nie wynika z nadania jakiejkolwiek władzy. W takiej sytuacji żadna władza nie powinna ograniczać wolności, chyba, że jakiś jej przejaw zagraża bezpieczeństwu powszechnemu, albo wolności innych ludzi. Na przykład – propagowanie sodomii. Jak wiadomo, syfilitycy nie są dopuszczani do prac związanych z przygotowywaniem żywności i nikt nie uważa tego za dyskryminację. Dlaczego? Bo dopuszczenie syfilityków do takich prac niosłoby za sobą ryzyko syfilitycznej pandemii, która mogłaby zagrozić gatunkowi ludzkiemu… 

…Zwrócił na to uwagę również Mikołaj Machiavelli definiując ucisk; ucisk ma miejsce wtedy, gdy ograniczenie wolności nie służy powszechnemu bezpieczeństwu.

Z kolei sprawiedliwość można rozumieć dwojako: po pierwsze – jako idealny stan stosunków społecznych – jak chcieliby marksiści, którzy zilustrowali ten ideał formułą „od każdego według jego możliwości, każdemu – według potrzeb”. Od razu widać, ze aby praktykować tak pojmowaną sprawiedliwość, musi być ktoś, czyje decyzje odnoszące się zarówno do możliwości i potrzeb, musiałyby być przyjmowane „powszechnie i bez zastrzeżeń”. Oznacza to, że jeśli nawet można by praktykować w ten sposób sprawiedliwość, to za cenę zamordowania wolności. Słowem – albo myć ręce, albo myć nogi. Na szczęście istnieje inny sposób rozumienia sprawiedliwości. Według rzymskiego prawnika Ulpiana Domicjusza, „iustitia est firma et perpetua voluntas suum cuique tribuendi” (sprawiedliwość jest to niezłomna i stała wola oddawania każdemu co mu się należy). Nie jakiś wymuszony, idealny stan stosunków społecznych, tylko sposób życia, dla którego Ulpian dostarczał dodatkowych wskazówek: honeste vivere, alterum non laedere, suum cuique tribuere (uczciwie żyć, drugiego nie krzywdzić, każdemu należne oddawać). Tutaj też musimy odpowiedzieć na pytanie, kto ustala, co się komu należy? Na to pytanie może odpowiedzieć każdy człowiek, ale z ludźmi wiadomo; trzeba ufać i kontrolować. Toteż wszystko zależy od tego, czy istnieje jakiś sposób weryfikowania takich deklaracji, możliwy do zastosowania w skali masowej. Owszem, istnieje; takim sposobem weryfikowania deklaracji odnoszących się do oczekiwań są umowy. W nich właśnie ludzie komunikują sobie wzajemne oczekiwania i jeśli sami uznają je za uzasadnione, dochodzi do transakcji. Weryfikacja jest autentyczna, kiedy umowa jest dobrowolna, to znaczy – gdy nie towarzyszy jej żadna zewnętrzna przemoc. Zatem przy takim pojmowaniu sprawiedliwości nie zachodzi żadna sprzeczność między wolnością i sprawiedliwością. Przeciwnie – wolność jest warunkiem sine qua non praktykowania sprawiedliwości.

Skoro gwarantowanie wolności jest podstawowym celem państwa, to musi to znajdować odzwierciedlenie w konstytucji, która pełni role sui generis statutu państwa. W szczególności dotyczy to wolności gospodarczej, której niepodobna wyobrazić sobie bez poszanowania własności, która gwarantuje obywatelom autonomię również względem władzy publicznej…” (Stanisław Michalkiewicz – Po co nam państwo?)

i cytat z mojego ulubionego ekonomisty:

„(…) aby dwie wymieniane usługi miały tę samą wartość, aby wymiana była sprawiedliwa, musi być spełniony jeden warunek: wymiana musi dokonywać się w sposób wolny. (…) równowartość wynika z wolności. (…) rola państwa polega raczej na tym, by zapobiegać, a zwłaszcza przeciwstawiać się podstępom i oszustwom, to znaczy zagwarantować wolność, a nie tę wolność gwałcić. (Frederic Bastiat)

podobne: Wolnośc a samowola czyli – Goń libertyna! oraz: „Państwo to ja” czyli… Prywatne potrzeby nie wymagają interwencjonizmu demokracji. Konsekwencje demosu na podstawie planów odebrania kreacji pieniądza bankom komercyjnym w Szwajcarii. i to: Utrata suwerenności czyli… Polska krajem neokolonialnym. Samoobrona rodzinna (Panel dyskusyjny XII Kongresu Konserwatywnego). Poszukiwany autorytet do walki z totalitaryzmem socjaldemokracji. a także: Trzecia rewolucja technologiczna i ryzyko rosnącego bezrobocia w związku z rozwojem robotyki. Receptą na potencjalny kryzys uwłaszczenie (a nie „pomoc państwa”). Michalkiewicza debata o nierównościach. polecam również: Tacyt: „Przy największym państwa nierządzie najliczniejsze były prawa”. Rekordy biurokracji, zmiany w prawie karnym i schizofrenia Platformy. Państwo jak rabuś czyli… komu to wszystko służy? i jeszcze: Do czego potrzebne mi państwo i czemu do wydawania moich pieniędzy? na koniec: Równość czy hierarchia? Które jest bliższe ideału?

Jan Paweł II (naród, wolność, ucisk)

Reklamy

14 comments on “Wewnętrzna sprzeczność czyli… państwo i wolność.

  1. Pingback: O tym jak państwo „opiekuńcze” zamiast pomagać jednostkom zubaża całe społeczeństwo. | Łódź Odysa

  2. Pingback: Studium węgierskiego przypadku nad Wisłą czyli… ile z Orbana w PISie. Czego powinien chcieć od władzy zwykły Polak? | Łódź Odysa

  3. Pingback: Edukacja domowa – prawdziwie szkolna tradycja. Literatura pomocnicza. | Łódź Odysa

  4. Pingback: Obrońcy etatyzmu i sentymentaliści rodem z PRL kamienują „złodziejski kapitalizm” czyli… dlaczego niewolnicy nie zasługują na wczasy? | Łódź Odysa

  5. Pingback: Prawo Bastiata i sprawiedliwość jako warunek pojednania (na podstawie lustracji w Niemczech). Tania łaska zamiast rozliczenia, Belka w oku PIS i frazesy o „dobrej zmianie” (Oficer „bezpieki” dostał ważne stanowisko w MSZ!) | Łódź O

  6. Pingback: Amber Gold czy OLT Expres? Taśmy Prawdy, Zastrzeżony IPN, Aneks do Raportu o WSI, TeWu i Teczki , Traktat Lizboński, katastrofa smoleńska i inne newerendingstory z których NIKT nie wyciąga wniosków (ani odpowiedzialności). Kryzys przywództwa i ru

  7. Pingback: W Hiszpanii nie ma rządu a gospodarka rośnie. Opłacalność „ekonomi trynitarnej” kontra interwencjonizm państwowy. | Łódź Odysa

  8. Pingback: Świecąc przykładem: Sugeriusz i harmonia zjednoczenia zhierarchizowanej wizji świata widzialnego i boskiego zmaterializowana w Katedrze Saint-Denis, oraz fenomen ks. Wacława Blizińskiego. Nadchodzi rewolucyjny chaos | Łódź Odysa

  9. Pingback: O materii wynikającej z ducha (Stefan Oleszczuk i dr Jan Przybył) i sensie istnienia samorządów (coryllus) | Łódź Odysa

  10. Pingback: O analfabetyzmie ekonomicznym, czyli… wysokich kosztach braku wiedzy. | Łódź Odysa

  11. Pingback: (Nie)pewne skutki reformy sądownictwa czyli… Sąd sądem ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie | Łódź Odysa

Dodaj komentarz (byle bez epitetów i wulgaryzmów)

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s